Het was nog steeds donker toen we aankwamen, wat vervelend dat de zon nu zo laat opkomt. Zomers zou het om deze tijd alweer minder geworden zijn met de vangsten te weten dat deze vaak het beste in de koele morgen zijn. Nu winter dag met water tempraturen van een graadje of 4 is het juist de middag welke veelal productief is. Is dit door de warmere lucht? Of heeft het te maken met licht, ja die snoeken moeten hun voedsel ook een beetje knap in de kijker kunnen krijgen. Op een zomer middag worden ze vast verblind door de felle zon en op een winter ochtend is er weinig licht. Mijn compact onderwater cameraatje is daar ook al niet zo over te spreken ...

Maar goed, de boel opgepompt en ingepakt. Wandelingetje richting het water waar een mooi kantje was om erin te duiken. Visvindertje gemonteerd zodat ik de bodem af kon zoeken naar een gat wat er volgens "kenners"  moet zitten.
Ik startte met een Magnum Toad aan me swimbait stok wat overigens een top combinatie is! Otto koos voor de vertrouwde busterjerk. Dit legde bepaald geen windeieren toen er na 5minuutjes al een leuke vis opklapte. Schoot halverwege alweer los, jammer.

We hebben tenminste actie! Vaak als ik zo snel al actie heb word het de rest van de dag niks meer ... wie weet. Enkele momenten later klapte er alweer een vis op Otto zijn nieuwe Busterjerk, deze bleef gelukkig wel plakken.
Maar god, wat een ranzig ding zeg, voorzien van een lelijke wond welke nog een beetje bloedde en er gewoon behoorlijk onfris uit zag.

Toch een visje van goed in de 80.

We peddelde vol vertrouwen verder en ik wisselde nog wat, sm. striker, senior toad en de magnum passeerde allemaal mijn speld. Ondertussen waren we weer terug gekeerd naar de plekken waar Otto zo goed begon. Ik had inmiddels alweer gewisseld naar een torobje en die moest het maar eens gaan doen.
Otto was wat lollig aan het doen en begon te vertikalen met een shad en floep! Ging er zomaar een baby snoekje aanhangen. Otto schold het visje nog even uit, "ik dacht dat ik een baarsje had!" .


Baarsje.

Hierna werd het stil ... en koud! Het was best even vervelend. Stomme torob deed ze werk maar niet dus ik pakte me pook maar weer en bond er een grote jenzi swimbait aan. Otto was ondertussen ook met vanalles aan het proberen maar het lukte gewoon niet. Op de visvinder waren maar geringe diepte verschillen te zien, soms 3,5meter en dan weer 4,5. Verder liep het eigenlijk niet uit elkaar.
Ik had me swimbait al op alle mogelijke manieren aangeboden zonder resultaat. Dan die magnum toad maar weer waarmee ik begon. Ik had nog meer aasjes maar deze gaven gewoon niet het juist gevoel, had een moment met een streamer gevist maar blegh. Nee, vandaag niet!

We begonnen maar een geheel andere hoek in de peddelen opzoek naar " het gat" . Otto vertikaalde onderweg maar weer en ik bleef smijten en wisselen met manieren van binnen vissen. Na een tijdje was het scherpe er wel een beetje vanaf en was ik eigenlijk nog maar twee dingen aan het doen. Beetje al rukkend gewoon binnen draaien en loeihard opdraaien om hem vervolgens weer omlaag te laten vallen. Toen ik even met me gedachten ergens anders was kreeg ik plotseling een beuk onder het vallen van m'n mega kikker. Eigenlijk hoefte ik weinig te doen want de vis hing er meteen vol in. Ik draaide nog even extra strak met m'n zware stok, kon wel. Ja dat voelde goed ... Als dit maar goed gaat dacht ik bij mezelf. Gelukkig bleef de vis in de eerste fase hangen en dan zit je meestal al wel gebakken. Nu nog me bellyboat in krijgen maar daar waren we nog lang niet. De vis bleef maar diep en het duurde wel een tijdje voordat we haar zagen.

Daar was ze heel eventjes voor mijn voeten.

Toen we haar eindelijk zagen bleek het om een flinke unit te gaan. Geen vals alarm gelukkig. Ondertussen was Otto dichterbij gekomen en begon wat te filmen en foto's maken. Echte runs maakte ze niet maar ze hing er steeds wel goed in! Een dame op gewicht. Na enkele momenten had ik haar weer voor mijn voeten weten te krijgen. Een moment was ik daar blij mee, een heel kort moment want ze schoot recht op mijn benen af. Ojeeee, ik kon op het nippertje mijn benen omhoog trekken en mijn hengel onderwater steken. Dat ging net goed ... Het leek erop dat ze eindelijk klaar was voor de landing. Ze moest wel goed uitgedrilt zijn om schade aan ons bijde te voorkomen, wat onhandig dan zo'n drijfbandje.

Ik kreeg haar langszij en greep haar beet. Mijn hand kwam ontmiddelijk een flinke Owner tegen, oei dat word oppassen. Andere kieuw was geen optie want daar zat dreg nr2 net boven de schanier, ze had m'n magnum toad geheel naar binnen gezogen. Meer tijd kreeg ik niet want ze werd even gek en ging er weer vandoor. Kwam dit keer voor Otto zijn voeten terecht en schoot vervolgens recht op Otto af! Ik stak me hengel snel onderwater en trok uit alle macht die snoek voor Otto zijn benen vandaan, dat ging net goed...
Gelukkig was het nu afgelopen met die ongein en kon ik haar bij de kieuw vatten en mocht ze even met mij op de foto. Het was echt een hele zware vis, ze was amper knap voor de lens te krijgen. Meten lukte ook al niet want als ik haar omhoog wou tillen hing haar staart gewoon nog dik in het water en ik kon niet hoger ... Uiteindelijk kwamen we op ongeveer 113, maakt niet uit want het is gewoon een top vis!
Het meeste van deze gebeurtenissen heeft Otto ook nog eens gefilmt en ik zal het filmpje ook even op de wesite plaatsen!

Kerst op de taart voor mijn 2009.

Het was nog geen middag maar ik vond het al wel best zo. Otto belde nog even wat in het rond en we viste weer rustig terug richting de wagen. Vrijwel meteen klapte er weer een vis op me magnum toad, mooie 70er. Zo verdeeld over de dag ving ik nog 4 visjes bij, allen op de magnum toad. Had nog een aantal keer gewisseld maar dat wou niet. Bij Otto wou het helemaal niet meer lukken, zelfs niet met een magnum toad ... Nouja volgende keer is die dikke voor jou!

Een van de visjes.

Vangze!

Jasper Woudsma